| Pakistan’ın Kurulmasından Sonra Kadıyanilik Meselesi Ele Alınıyor:
Vakıa Kadıyanilerin zaman zaman çaşitli faaliyetlerde bulunduğu görüldü. Ki bu faaliyetler Müslümanların gazabını kamçıladı. Ve onlara, Kadıyanilik meselesinin gittikçe başlarına büyük bir tehlike olmaya başladığını; İngiliz hükümeti idaresi esnasında gerek dinlerinin ve gerekse İslam ümmetinin Kadıyanilikten büyük zararlar gördüğünü hatırlattı. Ben mahkemenin nazarını şu beş arız noktaya çekmek istedim:
a) Mirza Beşir’üddin Mahmud Ahmed, 22 Ocak 1948’de yaptığı bir konuşmada, bütün Pakistan’ı istila etmek için kendilerine bir zemin hazırlamak kastile Bulcistan’ı Kadıyan’a katmak istediklerini açıkladı. Bu konuşma 13 Ağustos 1948 tarihli “Fadl” mecmuasında yayınlanmıştır. Vakıa Mirza bunu geçici bir arzu olarak belirtmemiş aksine devamlı surette onu anons etmiştir. Ve hatta o bunu 5 Temmuz 1950 tarihli “Fadl” mecmuasında neşredilen bir konuşmasında da te’yid etmiştir. Bu projenin hala zihinlerinden kuvvetlenip kristalleştiği muhakkaktır.
b) Mirza Beşir’üddin Mahmud Ahmed’in defalarca anons ettiği bir başka projesi daha vardı ki, o da, Kadıyanileri muhtelif hükümet dairelerine sokmak suretiyle bu hedeflerine ulaşmak için bir köprü kurmak ve hükümet kuvvetlerini Kadıyani toplumunun çıkarında kullanmaktı. Burada Kadıyani halifesinin bir hutbesini kısaltarak koymayı uygun gördüm. O, söylediklerimin doğruluğuna en büyük bir şahid olacaktır:
“Eğer muhtelif bölgelerde oturan Ahmediyye topluluğu, dünyayı kazanmak istiyorsa, bu hedefine, bütün toplumun istifade edeceği ve kendisine bir kuvvet hazırlayacağı bir yolla varmaya çalışsın. Bunu şu anda ortaya koymak istemiyorum. Eğer böyle yaparsam o zaman herkes Kadıyanileri taklid edecek ve aynı maslahata konmak için birbirile yarışacaktır. Oysa ortada, Kadıyanilerin, haklarını elde etmek ve şerri kendisinden defetmek için bir vesile olarak kullanacağı birçok mevkii vardır. Kendi adamlarımız bütün mevkiileri ellerine geçirmedikçe, Kadıyani toplumunun bu haklardan tam olarak istifade etmesi mümkün değildir. Mesela ordu, polislik, hükümet idaresi, demiryolu işletmeleri, maliye, gümrük ve planlama işleri mühim vazifelerdir. Ve hepsi de Ahmediyye toplumunun kendisini koruması için bir vesile olarak kullanabileceği mühim makamlardır. Mesela gençlerimiz, diğer mevkiilerdeki sayımıza göre daha fazla bir sayıyla orduya katımaktadırlar. Bu şekilde kendimizi korumak için gereken vazifemizi yapmaya tam olarak yönelmiş sayılmalıyız. Öbür makamlara gelince, (ne yazık ki) onlar bizimkilerin ellerinde değildir. Evet, çocuklarımız resmi vazifelere vermemiz gerekmektedir. Ama siz, toplumun maslahatını sadece kendiniz için kullanıyorsunuz. Bu durumda kendimiz için özel bir plan hazırlayıp sonra da tatbikine geçmemiz lazımdır.”
c) Halife, Pakistan’ın kuruluşundan sonra da, tabilerini, düşmana karşı mukavemet etmeye ve onlarda anarşi ruhu yaratmaya çalışmaktadır. Mahkemeye örnek olsun diye onun yaptığı şu konuşmasından bir parça sunuyorum:
“Halk (yani Kadıyani topluluğu) onların (Müslümanların) muhalefet etmesinden korkuyor, düşmanlık yapmasından endişeleniyor ve eziyet etmesinden çekiniyor. Fakat ortada bu eziyet, sitem ve küfür için hiçbir sebep yokken bile onlar (yani müslümanlar) kendilerini bizi parçalayacak süvariler olarak görmektedirler. Aslında korkmamız yahut düşünceye dalmamız yersizdir. Aksine sevinmemiz gerekir. Çünkü bunların tek bir sebebi var: Düşman, içimizde yeni bir hareket başgösterdiği zaman, dinlerinin bir parçasını daha yuttuğumuzu sanıyor”
Bu ibarede geçen (halk) kelimesile kastedilen Kadıyaniler, “düşmanla” kastedilen ve Müslümanlar olduğunu açıklamaya herhalde lüzum yoktur. Bir kere Mirza, Müslümanların, kendisinin gösterdiği her harekete dinlerini tehdit eden mühim bir tehlike gözüyle bakmalarından memnunluk duyduğunu belirtmektedir. Düşmana karşı mukavemet ve muharebe etmeye teşvik eden bu hutbenin bir benzeri de 5 Temmuz 1950 ve 7 Mayıs 1951 tarihli mecmuasında yayınlanmıştır.
d) Kadıyaniler, besledikleri kötü niyetlerini ve gizli fikirlerini sadece mukavemet etmeye teşvik eden bu sözlerle belirtmekle kalmayıp, aksine onları hem işlerinde hem de hareketlerinde devam ettirmeye başlamışlardır. Ve hala da onların bu haberleri Müslümanlar arasında yayılmakta ve kalplerinde umumi bir ızdırap ve kin duygusu yaratmaktadır. Bu hareketlerine örnek olarak Kadıyanilerin askerlerinden bahseden, Kadıyanilerin çeşitli silah fabrikalarındaki otoritelerinden ve silahları kullanma hususunda ne derece maharetli olduklarından dem vuran “OrdununFurkan” ı isimli kitabcığı gösterebiliriz. Kadıyaniler Müslümanlar arasında bu harketlerinden bahseden eserleri neşretmekle onları korkutmak ve endişelendirmek istemişlerdir.
e) Beşirüddin ve Kadıyani toplumundan birçoğu 1953 yılından beri Müslümanları açıkça tehdit etmeye başladılar. Bundan sonra dilleri de günden güne çekilmez bir işkence halini aldı. Mahkemeye örnek olarak onların ibarelerinden birisini sunuyorum. “Zafer ve başarı bizim olacak, siz de bize mücrimler gibi karşı koyacaksınız. Ama akibetiniz Mekke’nin fethi günündeki Ebu Cehl’in akibeti gibi olacaktır.”
Ve diyorlar ki:
“Düşman Ahmediyye kuvvetini düşünmeye, Ahmedilerin yenilmez olduğuna inanmaya, onun sancağı altına sığınmak ve kalesine iltica etmekten başka çıkar yol olmadığına kanaat getirinceye kadar 1953 yılı üzerinizden geçmeyecektir.”
Yine ondan: “Evet, aşağılık zulmü altında ölen sadık alimlerimizin intikamını alma vakti gelmiştir. Biz onların toptan intikamını alacağız:
1- Ataullah Şah’ul Buhari,
2- Molla Bedayuni,
3- Molla İntişam’ul Hak,
4- Muhammed Şefi’,
5- Ve Ebu’l A’la el-Mevdudi’den intikamlarımızı alacağız.”
10- İhtilal İdarecilerine Karşı Kötü Bir Taklid:
“Ortaya çıkan olaylar arkasından rölünü oynamaya başlayan tarihi faktör, terör ve şiddet yollarına sapan ihtilal hükümetinin bir adetidir. Ki o, memlekette hükümet siyasetine karşı çıkan milliyetçi bir hareket başgösterdiği zaman, onu hemen vatan hainliği ve ecnebi kuvvetlerin maşası olmaklıkla suçlar...”
|
Yazdır